ਓਇ ਅਗੈ ਕੁਸਟੀ ਗੁਰ ਕੇ ਫਿਟਕੇ ਜਿ ਓਸੁ ਮਿਲੈ ਤਿਸੁ ਕੁਸਟੁ ਉਠਾਹੀ ॥
oe agai kusattee gur ke fittake ji os milai tis kusatt utthaahee |
They have already become like lepers; cursed by the Guru, whoever meets them is also afflicted with leprosy.
ਹਰਿ ਤਿਨ ਕਾ ਦਰਸਨੁ ਨਾ ਕਰਹੁ ਜੋ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਚਿਤੁ ਲਾਹੀ ॥
har tin kaa darasan naa karahu jo doojai bhaae chit laahee |
O Lord, I pray that I may not even catch sight of those, who focus their consciousness on the love of duality.
ਧੁਰਿ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ਕਿਹੁ ਚਾਰਾ ਨਾਹੀ ॥
dhur karatai aap likh paaeaa tis naal kihu chaaraa naahee |
That which the Creator pre-ordained from the very beginning - there can be no escape from that.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿ ਤੂ ਤਿਸੁ ਅਪੜਿ ਕੋ ਨ ਸਕਾਹੀ ॥
jan naanak naam araadh too tis aparr ko na sakaahee |
O servant Nanak, worship and adore the Naam, the Name of the Lord; no one can equal it.
ਨਾਵੈ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਵਡੀ ਹੈ ਨਿਤ ਸਵਾਈ ਚੜੈ ਚੜਾਹੀ ॥੨॥
naavai kee vaddiaaee vaddee hai nit savaaee charrai charraahee |2|
Great is the greatness of His Name; it increases, day by day. ||2||
ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ
ਮਃ ੪ ॥
mahalaa 4 |
Fourth Mehl:
ਜਿ ਹੋਂਦੈ ਗੁਰੂ ਬਹਿ ਟਿਕਿਆ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਵਡੀ ਹੋਈ ॥
ji hondai guroo beh ttikiaa tis jan kee vaddiaaee vaddee hoee |
Great is the greatness of that humble being, whom the Guru Himself anointed in His Presence.
ਤਿਸੁ ਕਉ ਜਗਤੁ ਨਿਵਿਆ ਸਭੁ ਪੈਰੀ ਪਇਆ ਜਸੁ ਵਰਤਿਆ ਲੋਈ ॥
tis kau jagat niviaa sabh pairee peaa jas varatiaa loee |
All the world comes and bows to him, falling at his feet. His praises spread throughout the world.
ਤਿਸ ਕਉ ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨਮਸਕਾਰੁ ਕਰਹਿ ਜਿਸ ਕੈ ਮਸਤਕਿ ਹਥੁ ਧਰਿਆ ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਸੋ ਪੂਰਾ ਹੋਈ ॥
tis kau khandd brahamandd namasakaar kareh jis kai masatak hath dhariaa gur poorai so pooraa hoee |
The galaxies and solar systems bow in reverence to him; the Perfect Guru has placed His hand upon his head, and he has become perfect.
ਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ਅਪੜਿ ਕੋ ਨ ਸਕੋਈ ॥
gur kee vaddiaaee nit charrai savaaee aparr ko na sakoee |
The glorious greatness of the Guru increases day by day; no one can equal it.
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਬਹਿ ਟਿਕਿਆ ਆਪੇ ਪੈਜ ਰਖੈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਈ ॥੩॥
jan naanak har karatai aap beh ttikiaa aape paij rakhai prabh soee |3|
O servant Nanak, the Creator Lord Himself established him; God preserves his honor. ||3||
ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਅਪਾਰੁ ਹੈ ਅੰਦਰਿ ਹਟਨਾਲੇ ॥
kaaeaa kott apaar hai andar hattanaale |
The human body is a great fortress, with its shops and streets within.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਉਦਾ ਜੋ ਕਰੇ ਹਰਿ ਵਸਤੁ ਸਮਾਲੇ ॥
guramukh saudaa jo kare har vasat samaale |
The Gurmukh who comes to trade gathers the cargo of the Lord's Name.
ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹਰਿ ਵਣਜੀਐ ਹੀਰੇ ਪਰਵਾਲੇ ॥
naam nidhaan har vanajeeai heere paravaale |
He deals in the treasure of the Lord's Name, the jewels and the diamonds.
ਵਿਣੁ ਕਾਇਆ ਜਿ ਹੋਰ ਥੈ ਧਨੁ ਖੋਜਦੇ ਸੇ ਮੂੜ ਬੇਤਾਲੇ ॥
vin kaaeaa ji hor thai dhan khojade se moorr betaale |
Those who search for this treasure outside of the body, in other places, are foolish demons.
ਸੇ ਉਝੜਿ ਭਰਮਿ ਭਵਾਈਅਹਿ ਜਿਉ ਝਾੜ ਮਿਰਗੁ ਭਾਲੇ ॥੧੫॥
se ujharr bharam bhavaaeeeh jiau jhaarr mirag bhaale |15|
They wander around in the wilderness of doubt, like the deer who searches for the musk in the bushes. ||15||
ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ
ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥
salok mahalaa 4 |
Salok, Fourth Mehl:
ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਸੁ ਅਉਖਾ ਜਗ ਮਹਿ ਹੋਇਆ ॥
jo nindaa kare satigur poore kee su aaukhaa jag meh hoeaa |
One who slanders the Perfect True Guru, shall have difficulty in this world.
ਨਰਕ ਘੋਰੁ ਦੁਖ ਖੂਹੁ ਹੈ ਓਥੈ ਪਕੜਿ ਓਹੁ ਢੋਇਆ ॥
narak ghor dukh khoohu hai othai pakarr ohu dtoeaa |
He is caught and thrown into the most horrible hell, the well of pain and suffering.
ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ ਕੋ ਨ ਸੁਣੇ ਓਹੁ ਅਉਖਾ ਹੋਇ ਹੋਇ ਰੋਇਆ ॥
kook pukaar ko na sune ohu aaukhaa hoe hoe roeaa |
No one listens to his shrieks and cries; he cries out in pain and misery.
ਓਨਿ ਹਲਤੁ ਪਲਤੁ ਸਭੁ ਗਵਾਇਆ ਲਾਹਾ ਮੂਲੁ ਸਭੁ ਖੋਇਆ ॥
on halat palat sabh gavaaeaa laahaa mool sabh khoeaa |
He totally loses this world and the next; he has lost all of his investment and profit.
ਓਹੁ ਤੇਲੀ ਸੰਦਾ ਬਲਦੁ ਕਰਿ ਨਿਤ ਭਲਕੇ ਉਠਿ ਪ੍ਰਭਿ ਜੋਇਆ ॥
ohu telee sandaa balad kar nit bhalake utth prabh joeaa |
He is like the ox at the oil-press; each morning when he rises, God places the yoke upon him.
ਹਰਿ ਵੇਖੈ ਸੁਣੈ ਨਿਤ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤਿਦੂ ਕਿਛੁ ਗੁਝਾ ਨ ਹੋਇਆ ॥
har vekhai sunai nit sabh kichh tidoo kichh gujhaa na hoeaa |
The Lord always sees and hears everything; nothing can be concealed from Him.
ਜੈਸਾ ਬੀਜੇ ਸੋ ਲੁਣੈ ਜੇਹਾ ਪੁਰਬਿ ਕਿਨੈ ਬੋਇਆ ॥
jaisaa beeje so lunai jehaa purab kinai boeaa |
As you plant, so shall you harvest, according to what you planted in the past.
ਜਿਸੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਣੀ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਚਰਣ ਧੋਇਆ ॥
jis kripaa kare prabh aapanee tis satigur ke charan dhoeaa |
One who is blessed by God's Grace washes the feet of the True Guru.
ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਪਿਛੈ ਤਰਿ ਗਇਆ ਜਿਉ ਲੋਹਾ ਕਾਠ ਸੰਗੋਇਆ ॥
gur satigur pichhai tar geaa jiau lohaa kaatth sangoeaa |
He is carried across by the Guru, the True Guru, like iron which is carried across by wood.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸੁਖੁ ਹੋਇਆ ॥੧॥
jan naanak naam dhiaae too jap har har naam sukh hoeaa |1|
O servant Nanak, meditate on the Naam, the Name of the Lord; chanting the Name of the Lord, Har, Har, peace is obtained. ||1||
ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ
ਮਃ ੪ ॥
mahalaa 4 |
Fourth Mehl:
ਵਡਭਾਗੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿਆ ਹਰਿ ਰਾਇ ॥
vaddabhaageea sohaaganee jinaa guramukh miliaa har raae |
Very fortunate is the soul-bride, who, as Gurmukh, meets the Lord, her King.
ਅੰਤਰ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸੀਆ ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥
antar jot pragaaseea naanak naam samaae |2|
Her inner being is illiminated with His Divine Light; O Nanak, she is absorbed in His Name. ||2||
ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਇਹੁ ਸਰੀਰੁ ਸਭੁ ਧਰਮੁ ਹੈ ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਸਚੇ ਕੀ ਵਿਚਿ ਜੋਤਿ ॥
eihu sareer sabh dharam hai jis andar sache kee vich jot |
This body is the home of Dharma; the Divine Light of the True Lord is within it.
ਗੁਹਜ ਰਤਨ ਵਿਚਿ ਲੁਕਿ ਰਹੇ ਕੋਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇਵਕੁ ਕਢੈ ਖੋਤਿ ॥
guhaj ratan vich luk rahe koee guramukh sevak kadtai khot |
Hidden within it are the jewels of mystery; how rare is that Gurmukh, that selfless servant, who digs them out.
ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਛਾਣਿਆ ਤਾਂ ਇਕੁ ਰਵਿਆ ਇਕੋ ਓਤਿ ਪੋਤਿ ॥
sabh aatam raam pachhaaniaa taan ik raviaa iko ot pot |
When someone realizes the All-pervading Soul, then he sees the One and Only Lord permeating, through and through.
ਇਕੁ ਦੇਖਿਆ ਇਕੁ ਮੰਨਿਆ ਇਕੋ ਸੁਣਿਆ ਸ੍ਰਵਣ ਸਰੋਤਿ ॥
eik dekhiaa ik maniaa iko suniaa sravan sarot |
He sees the One, he believes in the One, and with his ears, he listens only to the One.
